U pljački Sparkasse banke nestalo više od 3.300 sefova, klijenti optužuju banku za nemar i odbijanje obeštećenja; Oštećeni traže pomoć Turske
GELZENKIRHEN, Nemačka – Pljačka više od 3.300 bankarskih sefova u filijali Sparkasse banke u Gelzenkirhenu, u Severnoj Rajni-Vestfaliji, poprima obrise skandala, s obzirom na to da oštećeni klijenti iznose sumnje da su počinioci ciljano birali sefove pripadnika turskog i arapskog porekla.
Žrtve pljačke – Ünal Mete, Cihat Erdem Bostancı, Güngör Kalın i Emre Yıldırım – izneli su agenciji Anadolu detalje incidenta, naglašavajući da je opljačkan gotovo isključivo novac i dragocenosti klijenata stranog porekla.
Ciljana pljačka ili slučajnost?
Ünal Mete izjavio je da je šokiran lakoćom kojom je opljačkana državna banka u Nemačkoj. On sumnja da izbor ove poslovnice Sparkasse banke nije bio slučajan.
“Oko 95 odsto sefova pripada osobama stranog porekla. Verujem da je to bilo poznato i da je zato ova poslovnica bila meta. Na primer, u evidenciji iznajmljivanja sefova nalaze se imena poput Omera Faruka i Ünala Metea. Profil klijenata je bio poznat,” rekao je Mete, sugerišući da je u pitanju svesno planirana operacija.
Mete ističe da je u platformi koja okuplja hiljade oštećenih žrtava samo jedan Nemac, dok su ostali uglavnom Turci ($95\%$) i Arapi ($5\%$). Mnogi su u sefovima čuvali značajne sume gotovine i zlata, štedeći godinama.
Sumnje u profesionalno izvođenje i nemar banke
Žrtve ukazuju na niz sumnjivih okolnosti koje ukazuju na profesionalno izvedenu akciju, pa čak i na mogući nemar ili saučesništvo unutar banke.
Cihat Erdem Bostancı, koji radi u građevinskom sektoru, objašnjava da je zid banke probijen pomoću profesionalnih mašina, bušilicom prečnika oko 400 milimetara.
“Morali su da rade najmanje dva sata. Takav rad zahteva veliku količinu vode, struje i stvara buku od oko 100 decibela. Kako je moguće da niko ništa nije čuo niti prijavio policiji, to je za nas ogromna nepoznanica,” istakao je Bostancı.
Güngör Kalın dodaje da se policijska stanica nalazi na samo 200 metara udaljenosti, te da bi patrola stigla za dva minuta da se oglasio alarm. On takođe ukazuje na sumnjivu činjenicu da je za ulazak korišćeno privatno parkiralište banke, kojem pristup imaju samo zaposleni sa posebnim karticama.
Odbijanje obeštećenja i pravna borba
Ünal Mete tvrdi da banka i nemačke vlasti pokušavaju da incident prikažu kao običan kriminalni događaj, ali da sistem ne pokazuje volju da obešteti žrtve.
Banke prilikom iznajmljivanja sefova nude osiguranje do $10.000$ evra bez dodatnih garancija. Mete naglašava da je iz njegovog sefa nestalo daleko više od minimalno osiguranog iznosa.
“Potpuno smo bespomoćni. Niko nam se ne obraća,” žali se Mete. Banka, prema njegovim rečima, zahteva potvrde za ukradene predmete, iako je reč o zlatu kupljenom u gotovini ili poklonjenom na venčanjima, za koje ne postoje overeni dokumenti.
Emre Yıldırım izražava ogorčenje jer, uprkos tome što mu je ranije odbijen zahtev za povećanje osiguranja uz tvrdnju da je banka neprobojna, sada nema nikakvog zvaničnog saopštenja ni od banke, ni od gradskih vlasti.
Mete je apelovao za pravnu podršku Republike Turske, ističući da su oštećeni klijenti građani u iseljeništvu čiji su snovi uništeni ovim događajem.